โอบกอดความไม่สมบูรณ์แบบของคุณ

 

ความมั่นใจและความรู้สึกภายในใจของคุณที่มีต่อตัวเองไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ชั่วข้ามคืนเหมือนกับการศัลยกรรมรูปร่างหน้าตาภายนอก แต่การพัฒนาคุณสมบัติภายในนั้นต่างต้องใช้เวลา Self-esteem ของคุณก็เช่นกัน กระบวนการพัฒนาจะค่อยๆ เกิดขึ้นช้าๆ หลังจากวงจรการเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วได้รับ feedback หมุนวนอย่างนี้ไปเรื่อยๆ (เหมือนกับการกลิ้งก้อนหิมะลงจากเนินเขา มันจะค่อยๆ สะสมและขยายขนาดขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะทางและจำนวนการหมุนของมัน)

การเห็นคุณค่าในตัวเอง หรือ self-esteem คือผลพวงจากการที่ตัวเราประเมินปฏิกิริยาตอบกลับจากคนอื่น ซึ่งเริ่มต้นกระบวนการตั้งแต่เรายังเป็นเด็ก ดังนั้น การเปลี่ยนแปลงสิ่งภายนอกไม่อาจเปลี่ยนความรู้สึกของคุณที่มีต่อตัวเองได้ชั่วข้ามคืน

โชคร้ายที่มีงานวิจัยเผยให้เห็นว่า คนเราจะจดจำและประทับใจกับปฏิกิริยาในแง่ลบจากคนอื่นได้ชัดเจนกว่าปฏิกิริยาในแง่บวก ดังนั้น การเข็ญให้ระดับ self-esteem ที่ต่ำเตี้ยให้สูงขึ้นจึงยากกว่าการลดระดับ self-esteem ที่สูงเกินไปลงมา และวิธีแก้ไขแบบใจเร็วด่วนได้อย่างเช่น การศัลยกรรม การขัดฟันให้ขาว หรือการดูดไขมัน จึงไม่อาจจะช่วยให้เกิดผลได้เร็วขนาดนั้น

นอกจากนี้ยังมีอีกงานวิจัยที่ยืนยันว่า self-esteem ของคนเราจะเป็นไปในทิศทางเดียวกับความสุขในชีวิต คุณต้องสามารถรักตัวเองในแบบที่ตัวเองเป็นได้ก่อน ก่อนที่จะมีความพึงพอใจในเรื่องอื่นๆ ภายนอก ดังนั้น คนที่แม้จะมีความสุขและพึงพอใจกับอะไรบางอย่าง แต่เขาคนนั้นไม่สามารถยอมรับตัวเองในแบบที่ตัวเองเป็นได้ ก็เปล่าประโยชน์ที่จะไปเพิ่มก้อนซิลิโคนหรือหั่นก้อนไขมันทิ้ง

การเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืนต้องสร้างภายในสู่ภายนอก

โดยหลักแล้ว วิธีที่ดีที่สุดในการจะช่วยคุณหันกลับมารักและยอมรับตัวเองได้ในแบบที่เป็นจริงๆ คือการคบเพื่อนที่ยอมรับคุณในแบบที่คุณเป็น และยังให้กำลังใจในเวลาที่คุณเริ่มไม่มั่นใจในตัวเอง ในทางตรงกันข้าม การคบเพื่อนที่ทำให้คุณต้องเหนื่อยกับการพยายามถีบตัวเองตลอดเวลา หรือคนที่คบคุณเพื่อให้พวกเขารู้สึกดีกับตัวเองเวลาเปรียบเทียบ

สุดท้าย จำไว้ว่า อย่าคาดหวังให้ตัวเองสมบูรณ์แบบ หากบางครั้งคุณจะสามารถอนุญาตตัวเองให้แค่พอใช้ หรือพอผ่านบ้าง นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ดีมากๆ แล้ว สำหรับการเดินทางเพื่อไปสู่คนที่ดียิ่งขึ้นไปแล้วล่ะ

 

จากบทความเรื่อง Enhance Self-Esteem by Embracing Imperfections : Don’t judge yourself for being human. โดย ดร. Suzanne Degges-White

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

บทความล่าสุด
Please reload